Smutny panel jest smutny...

Panel na KW przeżywa ostatnimi czasy smutne chwile.

Tak, przeżywa, bo panele też ludzie - przeżywają rozłąkę, ból rozczarowania. Odkąd otworzyło się Bloco, wszyscy wyskrobują ostatnie złotówki z portfeli, by cieszyć się dachami, przewisami i milionami chwytów, które wesoło skrzypią sobie na Młocinach.

A co z KW? Dawna kuźnia mocy, która wyhodowała pierwszego rumaka bulderowego Warszawy - Romanowskiego, która skasowała najsilniejsze palce we wszechświecie Stefana, która była forum wymiany myśli takich filozofów jak Korzenialdo Korzeniak, odeszła w zapomnienie.

Panele w całej stolicy z pewnością odczuły exodus przystawkarzy skierowany w stronę Bloco, ale chyba żadna przystawkarnia nie została tak ogołocona z fanatyków jak KW. Ponoć już tylko nonkonformista Kuba Kubakuba nadal wpada na KW - ocierać smutne panelowe łzy, które strumieniem drzazg płyną ze starej dobrej pochylni...

Farewell, KW, może jeszcze kiedyś wpadniemy, o ile Bloco będzie zamknięte w jakiś świąteczny dzień...

Gdy emocje już opadły...

Nazbyt mało jest słów w moim skromnym słowniku,
by opisać tę ucztę, gdzie wśród pląsów i krzyków
otworzyła podwoje nowa kuźnia mocarzy
- nowe miejsce na kawę, nowy raj przystawkarzy

Pół Warszawy zjechało, by przywitać się z Bloco,
ponoć dotarł tam nawet człowiek zwinny jak kokon
każdy dostał szampana - choć z plastiku, to z klasą
- widać już od początku chcą utrzymać tam fason

Wszyscy skromnie pląsali w rytm płynący z głośnika,
który grał pod batutą imć didżeja Wernika
wnet - przycichła muzyka... i przycichły rozmowy,
bo pojawił się panel - w pytę wielki, bordowy

A chwytów tam było... conajmniej dwanaście!
aż łza się kręciła przy pierwszym toaście
- bo jak się nie wzruszyć, gdy z tej marnej dziury,
wyrosły rajbungi, przewisy, struktury!

Wszak aż tyle to trzeba było mozołu
czekania, błagania, petycji od dołu

i choć byli też tacy, co porażkę wieszczyli,
i coraz to nowe wciąż plotki płodzili
- że kapitan Ziółkowski pewnie spuścił banderę
i że w morzu problemów już zatonął w cholerę

to choć późno, lecz wbrew tym fałszywym prorokom
w końcu raz a porządnie otworzyło się Bloco!

Koniec czekania...

Wielkimi krokami nadchodzi event oczekiwany bardziej niż ślub tego wysokiego księcia z tą czarną.

Nic dodać, nic ująć - WRESZCIE otwiera się Bloco!

Takiej okazji nie opuści nawet...

Filar Sadku pokonany!

Mimo że sezon sportowy w pełni, ambicje górskie są w naszym warszawskim środowisku nadal żywe, czego dowodem może być pierwsze przejście drogi-mitu. Mowa tu o Filarze Sadku, którego schemat przedstawia zdjęcie powyżej. Uklasycznienia tej niebezpiecznej linii forsowanej wielokrotnie lecz dotychczas pokonywanej jedynie hakowo i z użyciem tlenu podjęła się sponsorowana przez karateswinie drużyna pod przewodnictwem nieustraszonego Macieja "Reinkarnacji Sai Baby" Korzenialda.

W skład drużyny ponadto weszli (od prawej): Syn Sai Baby, Człowiek-Kanar, Człowiek-Jeleń oraz jakiś przypadkowo spotkany Mongoł.

Pokonanie drogi zajęło zespołowi równe 4 dni, nie obyło się bez kiblowania w ścianie i rękoczynów. Pomimo trudności wszystkie wyciągi udało się pokonać klasycznie, w dodatku w stylu OS! Wszelkie wątpliwości co do stylu przejścia powinno rozwiać zdjęcie ze zdobywania grani szczytowej (poniżej).

Jako że droga ta wielokrotnie zrzucała najśmielszych, a w przeszłości pojawiały się już zarzuty o ściemniane przejścia, drużyna przesyła zdjęcie szczytowe wykonane przez grzybiarza spotkanego na szczycie.

Wszyscy uczestnicy choć zmęczeni wrócili bezpiecznie do bazy. Zgodnie zapowiedzieli też, że w przyszłym roku podejmą próbę uklasycznienia kilku linii na kamieniu pod Lechworem.

Wszyscy członkowie wyprawy chcieliby podziękować kroczyckiej wytwórni kiełbas za hojny sponsoring.

Narodziny superbohatera...

Kontynuując działalność karateswini na wielu płaszczyznach wyrazu, dziś krótki prolog opisujący narodziny nowego herosa...