Gdy emocje już opadły...

Nazbyt mało jest słów w moim skromnym słowniku,
by opisać tę ucztę, gdzie wśród pląsów i krzyków
otworzyła podwoje nowa kuźnia mocarzy
- nowe miejsce na kawę, nowy raj przystawkarzy

Pół Warszawy zjechało, by przywitać się z Bloco,
ponoć dotarł tam nawet człowiek zwinny jak kokon
każdy dostał szampana - choć z plastiku, to z klasą
- widać już od początku chcą utrzymać tam fason

Wszyscy skromnie pląsali w rytm płynący z głośnika,
który grał pod batutą imć didżeja Wernika
wnet - przycichła muzyka... i przycichły rozmowy,
bo pojawił się panel - w pytę wielki, bordowy

A chwytów tam było... conajmniej dwanaście!
aż łza się kręciła przy pierwszym toaście
- bo jak się nie wzruszyć, gdy z tej marnej dziury,
wyrosły rajbungi, przewisy, struktury!

Wszak aż tyle to trzeba było mozołu
czekania, błagania, petycji od dołu

i choć byli też tacy, co porażkę wieszczyli,
i coraz to nowe wciąż plotki płodzili
- że kapitan Ziółkowski pewnie spuścił banderę
i że w morzu problemów już zatonął w cholerę

to choć późno, lecz wbrew tym fałszywym prorokom
w końcu raz a porządnie otworzyło się Bloco!